Το εργαλείο στρατηγικού σχεδιασμού και πως μια τραγωδία γίνεται ευκαιρία!

Του μεταπτυχιακού οι γνώσεις και η μεταφορά τους σε ανθρώπινο επίπεδο


Τον τελευταίο χρόνο παρακολουθώ ένα μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων με κατεύθυνση το Digital Business. 

Ένα MBA αναμφισβήτητα δίνει πολλά εφόδια σε έναν επαγγελματία και τον ενισχύει με τρομερά όπλα στη σταδιοδρομία του, σε μία εποχή που η συλλογή πτυχίων και τίτλων τείνει να μοιάζει με εξοπλιστικό ράλι που τρέχουν ορισμένες χώρες, όπως για παράδειγμα οι γείτονές μας οι Τούρκοι.

Άλλα όπλα σου δίνει βέβαια η γνώση και η μόρφωση.

Ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία που διδαχτήκαμε ήταν για τον στρατηγικό σχεδιασμό, ο οποίος συγκεκριμένα χρησιμοποιείται για την ανάλυση του εσωτερικού και εξωτερικού περιβάλλοντος μίας επιχείρησης, όταν η επιχείρηση πρέπει να λάβει μία απόφαση σε σχέση με τους στόχους που έχει θέσει ή με σκοπό την επίτευξή τους.

Το εργαλείο μελετά τα δυνατά και αδύνατα σημεία, τις ευκαιρίες, και τις απειλές μιας επιχείρησης. Τα πρώτα δύο αποτελούν το εσωτερικό περιβάλλον και τα δύο τελευταία το εξωτερικό.

Το συγκεκριμένο μάθημα ομολογουμένως ήταν το αγαπημένο μου. Γιατί τα εργαλεία που διδασκόμαστε είναι δομημένα πάνω σε μία μαθηματική λογική μεν, γίνονται κατανοητά με έναν πιο διαλεκτικό τρόπο δε.

Είναι δηλαδή μια διδακτική ενότητα με φιλοσοφικές προεκτάσεις και με διαδραστικό χαρακτήρα.

Για την κατανόηση του εργαλείου, τον χρησιμοποιήσαμε άπαντες, αφού χωριστήκαμε και συγκροτήσαμε ομάδες, οι οποίες ανέλυσαν επιχειρήσεις με τον τρόπο που διδαχτήκαμε και τις παρουσίασαν σε σχετικό μάθημα.

Ο καθηγητής για να καταλάβει πόσο κατείχαμε το εργαλείο εξέφραζε απορίες πάνω στο αρχείο του Powerpoint. Για τη δική μου ομάδα πήρε ένα στοιχείο που αποτελεί ευκαιρία και ζήτησε να το κάνουμε απειλή. Γιατί για έναν μάνατζερ που γνωρίζει τον τομέα που διοικεί μία ευκαιρία μπορεί να γίνει απειλή και το ανάποδο! Μία απειλή μπορεί κάλλιστα να γίνει ευκαιρία.

Για παράδειγμα όταν έγινε ο σεισμός στην Κωνσταντινούπολη τον Σεπτέμβριο του 2019, προκλήθηκε μεγάλος πανικός στην Τουρκία. Εκείνη την περίοδο είχαν συμπληρωθεί είκοσι χρόνια από τον φονικό σεισμό στην Πόλη του 1999 και τα 5,8 Ρίχτερ ξύπνησαν τραγικές μνήμες. 

Τί έκαναν λοιπόν τα αρπαχτικά, οι ασφαλιστικές εταιρείες στη γειτονική χώρα;

Όπως διάβασα στον τουρκικό Τύπο, θραύση έκαναν εκείνη την εποχή οι ασφάλειες κατοικίας. Οι ασφαλιστικές εταιρείες μετέτρεψαν στην ουσία μία απειλή σε ευκαιρία. Γιατί η Κωνσταντινούπολη αποτελεί μία σεισμογενής περιοχή, κάτι που αποτελεί αδύνατο σημείο για την πόλη. Ο κόσμος το γνωρίζει και τρομοκρατημένος έσπευσε να ασφαλίσει το σπίτι του, ώστε να μην υπάρξει πρόβλημα από ζημιές, αφού οι ειδικοί προέβλεπαν ισχυρουύς μετασεισμούς.

Σε αντίθεση περίπτωση στον σεισμό της Αλβανίας τον Νοέμβριο του 2019, σύμφωνα με πηγές μου από τη γειτονική χώρα, πολλοί έχασαν επενδύσεις και κατοικίες χιλιάδων ευρώ που ήταν ανασφάλιστες (info: κατοικίες που χτίστηκαν χωρίς αντισεισμικό σχεδιασμό, δηλαδή τα σκυροδέματα δεν ήταν ενισχυμένα όπως έπρεπε, οπότε εδώ υπήρχε ρίσκο).

Μαθαίνοντας ένα τόσο δυνατό εργαλείο λοιπόν μπορεί κανείς να προβλέψει και να επενδύσει πάνω σε δυνατά σημεία και ευκαιρίες.

Σε ανθρώπινο επίπεδο πως μπορεί να εφαρμόσει κανείς τέτοιο μοντέλο στρατηγικού σχεδιασμού;

Την απάντηση μου έδωσε κατά τύχη συνάδελφος σε δημοσιογραφικό γραφείο, σε μία χαλαρή συζήτηση που είχαμε κατά τη διάρκεια της εργασίας.

Η εξομολόγησή του διαπέρασε σαν άνεμος το μυαλό μου και μου έδωσε τη λύση σε αυτό που με προβλημάτιζε.

Μου διηγήθηκε, ότι έμεινε ορφανός όταν ήταν 6 χρονών. Η μητέρα του πέθανε από καρκίνο.

Όταν πληροφορήθηκε η αείμνηστη μάνα του, ότι έπασχε από την επάρατο νόσο, ευθύς εξαρχής γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο εκμεταλλευόμενη σχετικό νόμο που υπήρχε για τους καρκινοπαθείς. Μάλιστα η μητέρα του κατάφερε να τη βγάλει τη σχολή και να φύγει πτυχιούχος πριν κλείσει τα μάτια της.

Η δε γιαγιά του, η μητέρα της μητέρας του, όταν πέθανε η κόρη της, γράφτηκε στο Ινστιτούτο Goethe και έμαθε στα τελευταία της γερμανικά. Δεν άφησε το πένθος να της αφαιρέσει το δικαίωμα να ζήσει όπως ήθελε.

«Τί άνθρωποι ρε φίλε; Έκαναν την τραγωδία ευκαιρία», μου είπε με έναν θαυμασμό για τους προγόνους του, τον οποίο, έτσι και αλλιώς, όλοι μας έχουμε, αφού αυτός μας κάνει να παίρνουμε μάθημα και να γινόμαστε ακόμα πιο δυνατοί.

Στην προκείμενη περίπτωση οι δύο γυναίκες ήθελαν να κάνουν κάτι στη ζωή τους που τους ικανοποιούσε. Το είχαν κρυφό μαράζι και κατάφεραν να το πραγματοποιήσουν φεύγοντας ανακουφισμένες.

Γιατί είτε πιστεύεις στον Θεό, είτε όχι, η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα. Το έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου, το τραγουδά η Άλκηστις.



Σχόλια