Μια σύγχρονη και συνάμα αλληγορική ιστορία


Ο Χουάν Χοσέ Μίγιας είναι ένας εξαιρετικός συγγραφέας. Στο μυθιστόρημά του «Μέσα από τις σκιές», μια σύγχρονη και συνάμα αλληγορική ιστορία, περιγράφει μοναδικά, και πολύ απλά, αρκετά από τα προβλήματα που βιώνουν στην καθημερινότητά τους, πολλοί, αρκετοί, λίγοι – δεν έχει καμία σημασία, σε μεγάλο, ή μικρό, βαθμό.

Ο ήρωας της ιστορίας, ο Δαμιάν, αφού θα δει τη ζωή του να βυθίζεται, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, θα βρει γαλήνη και ηρεμία ζώντας, κυριολεκτικά, στη ντουλάπα ενός προβληματικού ζευγαριού, χωρίς φυσικά αυτοί να το γνωρίζουν. Εκεί θα δημιουργήσει μια νέα διαδικτυακή περσόνα, τον Οικονόμο-Φάντασμα, αποκτώντας, και πάλι, νόημα στη ζωή του αλλά και ένα κοινωνικό κύρος πίσω από μια άψυχη, και απρόσωπη, οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή. 

Διαβάζοντάς το, εκτός των συναισθημάτων που αυτό μου προκάλεσε ως ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί αρκετά το διαδίκτυο, και ασχέτως αν το βιβλίο δεν είχε κανένα σκοπό να καυτηριάσει τους «κάφρους του πληκτρολογίου», δε θα μπορούσα να μη σκεφτώ αυτή τη νέα μάστιγα που έχει κατακλύσει το διαδίκτυο, εδώ και μερικά χρόνια, δίνοντας παράλληλα την ασυλία, στον καθένα που, πίσω από ένα προσωνύμιο, μπορεί να βρίσει και να κάνει bullying σε όποιον, πολύ απλά, δεν συμφωνεί με τη δική του γνώμη και τα δικά του πιστεύω.

Εξηγούμαι πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα ψευδώνυμα, και την ανωνυμία, στα κοινωνικά δίκτυα. Και πως θα μπορούσα να έχω όταν σε αυτόν εδώ το χώρο αρθρογραφούμε με ψευδώνυμο. Έχω όμως με όλους αυτούς που η «ανωνυμία» τους λειτουργεί, ουσιαστικά, ως ασπίδα για να βρίσουν και να προπαγανδίσουν στηριζόμενοι σε ένα, τις περισσότερες φορές, κοινό που λόγω της αδυναμίας του να εκφραστεί, και να σχολιάσει την επικαιρότητα, ψάχνει, και βρίσκει, «ηγέτες» σε τέτοιες περσόνες.

 Έστω και απρόσωπους. Διαδικτυακούς. Αυτούς που θα γράψουν αυτά που αυτοί δεν τολμούν. Όχι επειδή φοβούνται μην πέσουν έξω στα λεγόμενά τους, στο καφριλίκι άλλωστε ανακύκλωση γίνεται στο σκουπιδαριό και λίγα μένουν από τα πολλά που λέγονται ή γράφονται, αλλά γιατί φοβούνται μη βρεθεί απέναντί τους αυτός ο κάποιος που μαζί με την διαδικτυακή του αγέλη θα τους χλευάσει, θα τους βρίσει, θα τους απειλήσει. Θέλει άλλωστε μεγάλη υπομονή και ακόμα μεγαλύτερη βλακεία για να κάθεσαι όλη μέρα και να βρίζεις κόσμο πίσω από μια οθόνη υπολογιστή για μια αθλητική ομάδα και ένα πολιτικό κόμμα. Καλό λοιπόν, για πολλούς, να αποτελούν μέλη μιας τέτοιας αγέλης.

Διαβάστε τη συνέχεια στο sombrero.gr

Σχόλια